Er eg ikkje vis lenger nå, sidan eg ikkje har visdomstenner?

Dette er faktisk innlegg nr. 200 på denne bloggen! :)

Hei du! 

I dag har eg vore hos tannlegen. Det har seg nemlig sånn at visdomstann nr. 2 har brutt igjennom, og den gir klart signal om at den ikkje har lyst å vere i min munn. Sist eg trakk tann fekk eg beskjed av tannlegen i Førde som hadde tid, fordi eg måtte faktisk ringe til 13 ulike tannlegar for å finne tak i nokon som hadde akuttime til nokon som ikkje var deira pasient, at når neste tann kom igjennom, var det berre å ta kontakt, så skulle han trekke den også.

Er mønsterpasient og kjem med gullande rein munn!

Mi første visdomstann tok eg i jaunar. Så det tok eigentleg ikkje lang tid før nestemann i rekka var klar. Heldigvis har eg berre to visdomstenner. Eg fekk nemlig tannlegen til å ta røntgen heilt bak før eg vart 18 (det var jo framleis gratis) slik at  eg kunne vere forberedt på det som skulle komme. Ho kom jo med ein gledelig nyhet. Eg har høyrt om personer som har dobblet sett med visdomstenner - altså 8 tenner, så eg er fryktelig fornøgd med å "berre" ha to.

Litt småpjusk, da det var begynt å bli vondt i såret og ekkelt å bite på tupferen. Dette var i Januar.

Eg vart ganske paff då, i januar. Eg kom, satt meg ned, medan tannlegen trekte opp medkamenter og tannpleier tok røngtenbilde av tanna. Han satt bedøvelse og fortsatte å lage til, og 15 minutter etter at eg satt meg i stolen, var eg ei tann fattigare og ferdig. Det gjekk så fort! Eg såg for meg "dikkedaring" med å lirke og kløyve og alt i hop, men den kom ut neste av eiga fri vilje, virka det som. Flink tannlege!

Bedøvelsen er satt og tanna kan nesten ikkje vente med å komme ut. Eg er meir tilbakeholden i det heile og tenker mest på vondten som kjem etter på, når bedøvelsen ikkje er der lenger og tanna har forlatt sin hule.

Denne gangen var det samme gangen i det, berre vi tok ikkje røntgen, så det tok vel ti minutter fra eg satt meg i stolen, han såg på tanna, bedøvde, og trakk ut tanna til eg var ferdig. Eg tok en snapp i det bedøvelsen virkelig var begynt å virke, og når eg var komen heim igjen (fra sentrum til Vie) var det 14 minutter siden. Det seie vel sitt. Effektiv og flink tannlege, som ikkje var så veldig dyr, det lika vi! Tanna valgte eg forresten å "donere" til tannlegekontoret, slik at studentane kan studere tanna. Be my guest, seie nå berre eg. Spesiell interesse, tenner, altså. 

 

Korleis har du opplevd å fjerne visdomstenner? Eg vil gjerne høyre om det, så legg igjen ein kommentar, så kan eg kose meg med tannlegehistorier ut over kvelden!

Sukker her, sukker der, sukker overalt!

I helga var eg på besøk med Renate i Bergen, og sidan ho hadde bursdag på mandag (gratulerer med overstått!) måtte vi sjølvsagt bake kake. Renate hadde alt funnet ut hvilken vi skulle bake, og det var ingen ringare enn kaka som Tv2's God Morgen Norge hadde kåra til norges beste sjokoladekake. Den levde virkelig opp til sitt navn, må eg ærlig innrømme. Så mektig og god med masse smak av god, saftig sjokolade. Eit liite kakestykke er meir enn godt nok for min vesle kakemage i alle fall.

 

Før vi baka kake, var vi en tur på Hillesvåg ullvarefabrikk, der det lukta deilig, rein, norsk ull i det du åpna døra til butikken. Det var jo ikkje så rart, då garnet blir produsert rett over, i 2. etasje. Det var åpent opp, og ein kunne sjå maskinene og mykje av produksjonsporsessen. Når vi var der, fekk eg forsinka bursdagsgave med Renate, så nå skal det snart bli tjukk og god "uta-på"-gensar i friske fargar på meg!

 Og uten å tenke oss heilt om, lagde vi også Crème Brûlée frå botnen av. Fryktelig enkelt og farlig godt. Vi brukte oppskrifta til MatPrat, og eg må ærlig innrømme at eg (alt for) lenge har sett på Crème Brûlée som teknisk utfordrande, men det vanskligaste var faktisk å skille eggekvite frå eggegule og å skrape vaniljefrøene ut frå vaniljestanga. Så det var ikkje voldsomt teknisk utfordrande, noko ein likar, når det er så godt og så enkelt!

Og om du orkar noko meir etter all denne pratinga om sukker og ull, hadde eg satt pris på om du kanskje ville ta turen innom Facebook-sida mi og likt denne, så kanskje du får med deg neste innlegg også?

Når du klør... Der...

Du veit den eine plassen på kroppen. Den edle fine plassen der sola sjeldent skinner (i alle fall på denne åratida) og hendene sjeldent vanker? Til tider så bestemmer kroppen seg for at du skal klø... Akkurat der. Problemet er berre at det er litt vrient å klø seg der, uten at befolkningen rundt deg anten ser litt rart på deg, eller trekker gjenkjennande på smilebandet. Det er heller ikkje det at hendene ikkje får lov til å ta på denne plassen, det er berre det at evolusjonen gløymte av ein vesentlig egenskap under utviklinga. Om ein er to, er det som regel ikkje eit problem. Dersom du har eit nært nok forhold til denne personen, kan ein faktisk spørre om du kan få hjelp til å nå denne plassen. 

.. Men om du spør ein framand, ville nok du fått eit rart blikk og inga hjelp. *sukk*

 

Eg snakkar sjølvsagt om ryggen (kva tenkte du?), og ikkje berre kvar som helst. Nei, mellom skulderbladene. Kva har det seg at vi ikkje har mulighet til å ivareta våre eigne behov? Eg har fleire gangar opplevd å sjå ut som ein desperat blekksprut som plutselig fikk for stive armar. 

 

 Forresten! Håret mitt er blitt så langt at det (med nød og neppe) går opp i hårstrikk! Då eg klipte meg kort, hadde eg ikkje sjans, og det er berre to veke sidan eller noko. Håret veks fort! 

#ProsjektVekkMedEttervekstHeiNaturligHårfarge

Logikk søkes

For en morgen... Eg vakna i dag kl. 07.00 lys våken med en følelse av at noko var galt. Eg hadde i løp av natta hatt nokre milde mareritt, så følelsen blei nok forsterka av dette. For å forsikre meg om at det berre var hjerna mi som jobba overtid, sendte eg melding til Tore for å sjekke om han var OK. Eg fikk ikkje svar. Eg bestemte meg for å gi det nokre minutt før eg ringe, for å "gi han en sjanse til å,svare". Så eg venta dei 6 minuttene eg hadde tenkt å vente. Han svarte og flira litt av meg, berre godhjertet latter altså 😅 

På veg inn på badet fikk eg ikkje igjen døra, og fikk jo då lettare panikk. Den var umulig å få igjen uten å ta i, så i min fremdeles mareritt "redd for at noko har skjedd" prega tankegang trudde eg at nokon stod å holdt igjen døra. Litt febrilsk leita eg etter årsaka, og trudde i ein augneblink Tore fremdeles var heime og hadde gjemt seg bak døra og holdt den igjen. Eg forventa i eit lite sekund at han skulle kikke fram fra bak døra og flire av min panikk. Heldigvis var det berre eine armen på sokke-karusellen som hadde kilt seg mellom døra og dørkarmen.

Det neste som skjedde var nok fremdeles prega av treig tankegang og litt dårlig morgen. Eg skulle vaske over lokket på termosen min, og skjønte virkelig ikkje kvifor vatnet ikkje blei varmt. Etter ein god del tenking, fundering og frustrasjon, kom eg fram til at eg må ha skrudd på vasken på iskaldt vatn, ikkje varmt som eg trudde. 

For ein morgen. Eg trur eg la igjen logikken i stova når eg gjekk å la meg i går, for eg kunne virkelig ikkje finne den i dag tidlig.. 

 

Ein av mine lidenskapar og hobbyar

Strikking er vel egentlig noko eg har holdt på med i mange år, med ulik grad av engasjement. Eg lærte å strikke når eg var 7,5 år, eg hugsar augeblinken så godt, fordi det var den kvelden mamma og pappa var på sjukehus og fikk veslesøster mi, Amanda. Bestemor var barnevakt, og eg lærte meg å strikke. Mitt første prosjekt var eit rødt skjerf, om det kan kallast eit skjerf, så hullete og ujamnt det var. Men eg hadde laga det, og det gjekk fint rundt bamsen min sin hals, det var tross alt i januar.

Sidan har eg hatt varierande strikkeglede som blomstra for fullt når eg begynte på høgskulen. Eg strikka pannebånd, iPadtrekk og anna smått. Etter dette begynte eg også på min første genser, og valget fallt på "Nancy" frå Sandnes garn. Den er såå fin, men desverre litt for ettersittende til at eg kan bruke den uten å bli veldig varm og klø veldig. Så strikka eg "Eskimo" frå sandnes. Etter tips frå dama i butikken gjekk eg over til en litt tynnare garntype enn originalen, og skulle då heller strikke to størrelser større, men eg strikka så stramt, at den vart nesten like trang. Så klok av skade strikka eg neste gensar laust, og fint, men halsen er litt trang, så lurer på om eg skal ta den opp igjen å strikke på nytt.

MEN, nå i helga lærte eg meg ein heilt ny teknikk som eg har utsatt lenge, fordi det ser så vanskelig ut, nemlig flettestrikk.

Enkel flette, ser meir ut som tvinning, synes eg.

 Det var så kjekt å sjå at teknikken ikkje var vanskelig i heiletatt. Det var så lett som eg har blitt fortalt. Dette pannebåndet er strikka med mønsteret:
Pinne 1: tre masker rillestrikk, 1vr, 1r, 1vr, (her skal fletta vere) ant. masker fletta skal gå over, 1 vr, 1r, 1 vr, tre m rillestrikk
Pinne 2: tre m. rillestrikk, 1r, 1 vr, 1r, (antallmasker fletta går over, 1r, 1 vr, 1r, tre m. rillestrikk.

Med enkel flette har eg fletta kvar 6 omg. og med dobbel kvar fjerde, annankvar.

Min personlige favoritt, dobbel flette.

Desse pannebåndene brukte eg ca. 5 timer på å strikke, og dei blir så fine! Amanda har bestilt eit som er neonrosa og ikkje klør, så det blir nok rosa polyester eller akrylgarn.
EDIT: Var på sparkjøp å fant det som heiter "SparGarn" som har 23m/10cm på pinne 3,5/4 og 50g = ca. 100m

Romantisk middag for to

I går laga eg ein skikkelig god og romantisk middag til meg og Tore. Indrefilet av svin, ovnsbakte potetbåter, heimelaga kremet sjampinjongsaus og rosenkål. Så god mat, og et lite glas med vin attåt (vi har ennå vin frå taxfreebesøket i august). Lys på bordet og røde roser. Nei, det var så fint!

I går lagde eg meg kakao. Ikkje 1-2-3-kakao, men skikkelig frå Freia, av den typen som er så bitter om du ikkje blandar i sukker så er det nesten ikkje godt.

50/50 heilmelk og havremelk. Det var skikkelig godt!

 Så etter gårsdagens suksess ønskte eg å lage meg det frokost i dag også. Denne gangen var det tomt for kumelk, så det blei eksprementering med havremelk. Det blei overraskande godt, men best når det var varmt. Når det blei kaldt, var det i grunn litt mykje av det gode, og litt kvalmande igrunn. Trur ikkje eg gjorde noko galt da?

Beklager at det blei så mange bilder fra Snap..

Oppskrift: Heimelaga Granola

Tenkte det var på tide å dele min favoritt frokost og "etter-trening-kjapt-måltid", nemlig granola!

Granola er i grunn ein form for müsli, berre at denne er steikt slik at den er litt crisp og har fått litt ekstra smak. Det fine med å lage det sjølv, er at man bestemmer innhold, smak og sukkermengden sjølv!

"Grunnoppskrift"

• Havre
• Bygg
• Rug
• Hvete

Her styrer du mengden sjølv. Eg kjøpte ein ferdigblandet müsli på butikken som inneheld 1/4 av kvar enkelt ingrediens fordelt på ca. 750g. Ha dette i en bolle (evt. halvparten, for en mindre porsjon), og tilsett til dømens frø, nøtter eller anna etter ønske. Dersom du ønsker tørka frukt i, til dømes rosiner eller aprikos, må du vente med dette til etter steiketid. Nokre forslag her er:

• Solsikkekjerne
• Sesamfrø
• Linfrø
• Mandel
• Hasselnøtt
• Valnøtt

Dette er bare forslag, det er mange ulike ingrediensar ein kan ha i, bruk fantasien. Mengde styrer ein sjølv, men om du lager så stor porsjon som eg gjorde med den ferdige pakken, kan du godt ha 1-2 dl med kvar type frø og ein pakke (250g) med mandler osv. Nøttene kan det vere lurt å hakke i mindre biter, for at de skal trekke til seg smaken og at bitane ikkje er så store.

Så er det smaken ein skal tilsette. Her er mange alternativ også, men min favoritt er:

• Eplejuice (3-4 dl)
• Sukker  (1 dl) Kan sløyfast
• Honning (2 ss)
• Kanel (1/2-1 ts) Kan sløyfast

Ha eplejuice, sukker, honning og kanel i ein liten kaserolle. Varm eplejuicen, ikkje kok, til sukker og honning har smelta sammen med juicen. Hell så over granolaen. Bland dette til all müsli har fått fukt på seg. Ønsker du ikkje sukker og honning, kan du bruke t.d. rapsolje og eplejuice.

Fordel på ei plate kledd med bakepapir. Laget bør ikkje vere tjukkare enn 1-1,5 cm, dersom du skal få jevn steiking.
Steikast i ovnen på ca. 125 grader i ein time. Kvart 10-15 minutt bør du ta ut plata og vende blandinga godt, slik at den blir jevnt steikt. Avkjøl og ha over i boks/krukke når det er kaldt.

Travel haust i vente

Da tenker eg det er på tide med en liten oppdatering til dokke som forvirra dykk inn på bloggen her tidvis. Dette halvåret kjem til å bli fryktelig hektisk, men det er jo slik eg likar det, mykje å henge fingrane i og kjekke aktivitetar. Eg er nemmelig begynt på 6. semester av utdanninga mi, og det vil sei to ting: Fordjupningspraksis og bachelorskriving. Vi er nå kommet ut i andre veka av bachelorskriving, og eg føler eg har ein (eller tolv) stor badebalje med vatn som eg skal ballansere på haudet. Det er ikkje det at eg ikkje har kunnskapen, den ligg berre fyrktelig langt bak i hjernen for augeblinken... Temaet eg har bestemt meg for er spennande og eg håper det blir bra, må berre finne nok litteratur, så kjem det til å gå fint.

Eg er ferdig med fordjupningspraksis, som eg var så heldig å få ha i Ambulansetenesta. Det var så kjekt! Eg stortrives med akuttmedisin, og det fekk meg til å melde meg på Helse Førde sitt Forkurs for Ambulansetenesta, slik at eg kan ta vikarvakter i ambulansen. Kjekt! Så samtidig som eg skal skrive bachelor, skal eg altså gå på eit samlingsbasert sjølvstudium. 7. februar er det eksamen, og eg er kjempespent!

Første dagen! Sååå spent! (Bilen er så klart tom for pasient og vi skulle en tur på butikken for å handle mat)

Nattekøyring

Og så klart var det stas å bestå praksis og kunne glede seg over ei kjekk erfaring og gode minner i ambulansen!

Lenge sidan sist nr. 5, eller var det 6?

Hei!

Min nyvunne blogginspirasjon i november varte ikkje så lenge som eg hadde trudd. Kanskje litt fordi studier, praksis, eksamen og livet ellers tok over. Det er fryktelig tøft å vere student, mykje meir slitsomt enn eg hadde sett for meg at det skulle vere. Vi får håpe det er verdt det..

Sidan sist har vi feira jul, bestått nokon ardeiskrav og endelig flytta frå Bruland. Eller, endelig og endelig. Vi trivdes jo som plommen i egget i den leiligheta. Problemet var beliggenheten, både med tanke på skule, jobb, buss og butikk. Nå har vi alle desse fire innen for nokon få minutters gange og vi stortrives her nede i solsteika!  

Mannen sjarmerte stort under flyttinga, helga midt i mars. Valentinsblomster! 

Speleavhengig

Det er rart kor avhengig det går ann å bli av ein liten, firkanta skjerm. Gløymer eg den heime, føles det ut som om eg manglar ein arm. Ein blir liksom ekstra einsam når ein ikkje har den lille boksen til å kommunisere med kvarandre. Den siste tida har eg blitt avhengig av spelet "2048". Eit veldig poenglaust spel, som går ut på at ein skal gange sammen bokser med tall på til ein endar opp med ein boks med tallet 2048. Eg synes det var utrulig vanselig i starten, men med øving kan ein bli god på det meste, og eg fekk det til! 

I morgon startar vi i prasis. Vi skal til Vassenden Barnehage i faget"Helsefremmande og forebyggande", der vi skal ta for oss temaet hygiene. Det blir spennande. Eg har alt leita fram støvlar, regnkle, termodress og vinterstøvlar, klar for barnehagelivet!

Min humor

Ah, i går var ein kjempekjekk kveld! Masse god mat og god kake, og enda betre drikke. Og om du legger til fine folk i denne ligninga tør eg påstå at det resultera i ein utrulig bra og vellykka kveld.
Ellers hadde eg og Tore det fryktelig morsomt i dag tidlig. Eg enda opp med den lengste latterkrampa eg har hatt på lenge. Du veit "dagen-der-på" når humoren ikkje er heilt i vater? Sånn hadde eg det i dag. Eg lo og lo, og til slutt filma Tore det. på Snapchat. *Aou aou*. Kort og presist, check it out! 

Eg ler av Tore som gjespa og lydane som kom fra den gjespen hørtes ut som en sel. Teite greier, men det er som oftast det som er morosamt, synes eg da.

Hatt ei fin helg?

Oreokuler

I dag er det endelig laurdag igjen. I går kom Stine innom for å hjelpe meg med å lage til ein "tapasrett" til i kveld. Marie mor skal nemlig feire at ho blir heile 30 år ung i år, og det kan ikkje gå ubemerka forbi. Ho har eit veldig smart opplegg, i staden for gaver ønsker ho at alle tar med ein matrett. Så utrulig lurt! Er så spent på å sjå all den forskjellige maten.
Eg har valgt å lage noko til kakebordet, nemlig oreokuler. Fryktelig enkelt, men litt tidkrevande, så da er det kjekkare å vere to. Det vanskeligaste  er nok det å få dei knust godt nok, men har du blender eller ligande skal det gå leikande lett. Ellers er det å dyppe dei i smelta sjokolade og få dei godt nok dekt litt vanskelig. Men det går, og lat oss vere realistiske, det er ikkje utsendet som teller, det er smaken!

Oreokuler dyppet i sjokolade i konfektform med kakestrøssel på!

Eg brukte oppskrifta til Thea fra "My little Kitchen". Kjempegod!

Små gleder i kvardagen

Førehandsskrivet innlegg

Du veit den gnagande følelsen du får når du har litt lavare viljestyrke enn du ellers har, og ser bilde av ein eller annan form for godteri eller kake, og går resten av dagen og "har lyst på noko"?
Sånn har eg hatt det siste dagane: Eg har hatt så sjukt lyst på kaker og godsaker at det til tider var vanskelig å gå på butikken (har nemlig begynt på ein sunnare livsstil, i allefall i haudet mitt).

Derfor satt jubelen laust når eg og Tore satt å var gode og mette etter middag sa "Kan ikkje du lage noke godt? Eg har så lyst på noko godt". Berre eit par minutter tidligare hadde eg nemlig sett eit bilde av nokon deilige sjokolademuffins! Så eg heiv meg rundt å innen en halv time var muffinsene ferdige. Eg fekk tilfredsstillt søtsug og mannen fekk noko godt til kaffen. Win win!

Beklager kvaliteten. Mobilbilde blei tatt på vei ut døra!

Nykverna kaffe og fersk croissant

Når eg og Tore skulle på ferie i sommar bestemte vi oss for å heller bruke penger på opplevelsar, i staden for reise og opphald. Sjølvsagt, alt kostar, men det går ann å gjere det billig. Vi tok med oss telt, liggeunderlag og soveposar og la ut på tur. Svigers var så hyggelige å låne oss bilen i ei veke, så vi hadde kjempegod plass. Det var utrulig deilig å ikkje måtte bekymre seg over om vi fekk plass til alt!

Telt, bil og ein heller ufrivillig model som fikk streng beskjed om "Smil! Eg skal ta bilde". Om han protesterte veit eg ikkje, trur eg leid av midlertidig "selektiv hørsel" i det øyeblikket.

Presenningen på bildet blei i løp av natta blåst laus, så høyrtes ut som om nokon stod utanfor teltet og slo på bølgeblekk med hammer. Tore gjekk (som helten han er!) ut og henta inn presenningen, sånn at frostpinnen i tjukkast sovepose ikkje måtte bli kald.

Vi spiste frokost på Lom Bakeri, nydelig nybakt brød og croissant og blåbærmuffins. Litt luksus som ein kan unne seg, sidan ein bur så utrulig billig (og upraktisk) på tur!

Medan vi var der gjekk vi rundt i sentrum å såg på severdigheitar og var skikkelege turistar. Vi var på bergmuseet, gjekk rundt stavkyrkja og inn i eit stort gammalt stabbur. Så såg vi Zip-Line'en som Aktiv Lom drifter, og bestemte oss for å utsette avreisen til etter vi hadde fått prøvd dette. Sidan vi var to på tur var det vanskelig å få bilete av nokon som rutsja ned, men kjekt var det uansett.
Siglande ned, over ein svær brusande foss. Eg fekk meg ein god, våt dusj av denne, sidan eg kom over stryket på akkurat riktig tidspunkt, akkurat då den ville sprute, slik som berre eg kan.

 Toppen

 Bunnen

Siste stykket

"Oppå lauvåsen veks det... blåbær, mange blåbær, berre blåbær"

... hele vela er berre blåbær!" Sånn var det vertfall når eg og Tore var på ferie i sommar!

For å bedrive tida på den eine dagen på ferieturen eg og Tore hadde gleda oss til å "gjere ingen verdens ting". Det var kjekt i sånn cirka to minutter før eg vart rastlaus, så eg tok med meg godt mot, ein plastpose og tusla ut i skogen for å plukke blåbær. Eg blei ikkje skuffa, for det var virkelig rikelig med blåbær der, kan du sei.

Slik såg alle tuene ut! Mykje blåbærsyltetøy der.

Etter kvart høyrte eg eit skummel "knekk", men det var ingen ringare enn Tore som hadde kommet etter meg fordi han kjeda seg han også (eller, egentlig ikkje. Eg ropte til han kom, men det er ei anna historie). 

"Ta bilde da!"

 *Knips*

"Tok du nettopp bilde av rompa mi?" Fekk eit veldig uskyldig og lyst "Neei?" til svar..

Så stolt over dagens fangst. Var på dette tidspunktet så lei at eg ga opp. Blei god dessert da!

Helg - endeleg er du her!

Åh, helg. Den herlege kjensla av å kunne slappe av og ikkje gjer noko! Det er så befriande og deilig.

For tiden skriver vi oppgave på skulen, så vi velger litt sjølv når vi vil møtes. I dag skulle vi ikkje møte før 11.00, så da greip eg og Ina muligheten til å ta en litt sein morgentrening - og GUD så deilig! Jogge en liten etappe for så å ta ei lett styrkeøkt - deilig. Og ikkje for å snakke om dusjen. "Regnskogdusj", sånn som er ei stor plate som vannet faller fra. 

Oh, the joy of life

Ååh!

Eg hatar å vere student. Det er så dyrt å leve, og ein har skjeldan råd til å frotse. Ein må planlegge innkjøp for å ha råd til å kjøpe litt god kvalitet på varer sin gjerne ønsker at skal fungere skikkelig. Vaskemidler er sann som er kjekt å kjøpe litt skikkelig kvalitet på. Matvarer også. Det å kunne kjøpe skikkelig kjøtt og grønnsaker. 

Til dømes, til middag i dag hadde vi den klassiske "det vi har i kjøleskapet"-suppa. Denne besto av brokkoli, gulrot, blomkål, hodekål og løk kokt i buljong. Fryktelig kjedelig og smaklaust, men valget er jo å gå utan og det er jo uaktuelt. Og det beste med det heile? Jo, der er nok til i morga og sikkert dagen etter det også. Det gledes.

Når bestevenner blir venner og bekjente

Hei kjære bloggen. Anar ikkje om nokon er innom her, men har eit ønske om å lufte tankar, sjølv om ingen les. Er du her, sett eg pris på å høyre dine erfaringar rundt temaet, om du har nokon. 

Dette er noko eg antar eg ikkje er aleine om å ha opplevd. Folk flytter, forandrer seg eller ønsker kanskje rett og slett ikkje kontakt lenger. Uansett grunn, gjer det like vondt. Det er vondt å sjå nokon du ein gong delte alt med, dele alt med andre, og du får ikkje vite noko. 

Eg har sjølv opplevd, fleire gongar, å "bli bytta ut". Det er sårt. Ein tenkjer ofte tilbake på det ein har opplevd, og lurer vel litt på om den andre parten har gløymt det? Denne fasen er vond, og ein er litt ekstra sårbar. Det går heldigvis over, og dersom du har opplevd dette, har du kanskje lært det eg har lært. Slike mennesker blir skuggar i minnet ditt. 

Du hugsar dei var med, kanskje, eller du hugsar noko dykk gjorde saman. Det første eg hugsar når eg tenker på desse personane, er først og frems følelsen dei gav meg. Følelsen av å bli satt til side, utan åpenbar grunn. Ikkje god nok eller for sjølvgod? For fjern eller klenget? Lite morosam eller aldri seriøs? ... Spør du meg, spør eg deg. Eg er ikkje blitt klokare av å fundere på det.

Eg er sjølvsagt litt skuld i dette sjølv. Eg kan vere flinkare å halde kontakten med mine venner. Prioritere annerledes. Men i nokon tilfeller går det berre ikkje. Nokon ting kan ein ikkje prioritere vekk, og det er vanskelig å halde kontakten oppe. Når ein prøver å finne på noko eller starte ein samtale og den andre ikkje gir eller har entusiasme, er det ikkje lett. Ein kan gi og gi, men så lenge man ikkje får noko tilbake, vil man til slutt gå tom. Tauet har to endar, og begge må dra og gi for å klare å halde tauet stramt.

Nokon vennskap fasinerande meg. Sjølv om begge partar ikkje snakkar saman på lenge, gjer det ingen ting. Så av og til kan det faktisk haldast stramt, sjølv om man ikkje følger med. Slike vennskap klarer å takle det meste. Eg er heldig, og har nokre slike. Kva med dei som har ingen, og kanskje ikkje klarar å få nokon heller? Det må vere einsamt. Eg føler meg av og til einsam. Eg har mange vener, men få på innsida av haudet, som får vete alt som går for seg i tankane mine ein roleg kveld når ein er litt ekstra nedfor og sårbar.

Mykje surr, men tankane måtte ut.

Hallo? Er det nokon her?

Oj. Det var rart å stikke innom her igjen.

Det er jo evighetar sidan eg snubla innom denne sida, ja. Er det framleis nokon innom? ..Det hadde vore fryktelig morosamt. For da er du vertfall trufast! ♥
Her er det ikkje så mykje nytt igrunn. Eg går framleis sjukepleien, og er nå 2. års student. Vi er nå i praksis. Halvparten av kullet er i medisinsk praksis, og den andre i kirurgisk, som eg er nå. Dette er fryktelig spennande, og vi lærer mykje. Eg har egentlig ikkje lært alt for mykje enda, sidan eg berre har vore ei veke, men godt å komme inn i stellrutiner og observere mykje også.

14. februar, sjølvaste valentinsdagen, var det "Manneauksjon" på Akutten studentkro. Samtidig var de maskerade ball. Då passa det bra at Kappahl hadde "Fifty Shades of Grey" kampanje. I løp av kvelden fekk eg til å kapre eit mannebein frå auksjonen til resten av gjengen, og det vart ein skikkelig kjekk kveld!

Eg har strikka og sydd ferdig vognteppet til den vesle, fine gutten til Silje. Mykje arbeid, og veldig kjekt. Lærerikt var det også. Mykje feiling, opprekking og "oppattstrikking", men det blei ganske bra, om eg skal seie det sjølv. Mønsteret fant eg i "Mariusboka", og gjorde ein del endringer på det. Det skulle eigentlig strikkast med rundpinne, men eg strikka fram og tilbake. Like greit. Ein del fleire trådar å feste, men med litt hjelp frå ho mor, gjekk det fint!

Eg har også blitt raudhåra. Det er så kjekt å ha ein litt uvanlig hårfarge. Var veldig ivrig etter å gjere ei stor forandring, og dersom ein klipper håret, må det vokse ut igjen før ein kan gløyme tabben, medan ein hårfarge kan relativt enkelt fargast over. Men det blir nok ikkje nødvendig. Eg elskar hårfargen min. Den er så raud og fin! ... Einaste er at etterveksten ikkje er sååå fin, og denne blir dessverre ikkje prioritert med det første, sidan eg er student med bil. Treng eg sei meir?

Familien Erviksæter har også mista ein god og fin mann. Besten min fekk endeleg kvile, etter å ha kjempa mot kreften så alt for lenge. Savna deg mykje, og kvar gang eg høyre fuglane kvitre, smyger minnene om deg som plystra så fint, og fekk svar med fuglane inn i tankane mine. Det er fint det! ♥

Skal sjå om eg ikkje klarer å få denne bloggen opp å gå igjen, kanskje? Kva seier du?

Sidan sist?

Oops!

Nå er det lenge sidan eg har blogga du! Er sjokka av å sjå at der framleis er folk som er innom bloggen. Eg er imponert.

Sidan sist har det skjedd litt forskjellig. Eg har altså bestått begge eksamenene mine, B og B (klapp klapp!), eg har blitt 21 år stor og mamma og Georg har fått kyrkjeleg velsigning over ekteskapet, og dei har flytta til Bryggja. Himmel, travel jente eg.

Ellers er livet på sykepleien fantastisk. Det er vanskelig, sjølvsagt, men også utrulig kjekt.