Bachelorfølelser

Heia bloggen!

FOR en dag. Før helga følte eg Bacheloroppgåva var oppoverbakke med en topp som var like høg som Mount Everest. Så mykje som skulle ordnast og skrivast og fiksast og skrivast og .. HJELP! Etter dagen i dag, derimot har eg fått meir oversikt, fått fiksa mykje og er faktisk begynt å rettskrive oppgåva. Kjempegreier. Fristen er i skrivande stund faktisk berre tre døgn og 15 timar unna. Eg trur eg aldri har hatt lignande potpuri av følelser. Spenning, redsel, nervøs, lei, motivert, umotivert, stressa, glede, angst, vemod og heilt sikkert mange andre som eg ikkje kjem på for øyeblikket.

I tillegg har eg sprunget ei heil MIL i dag. Eller jogga da. Og gått. Fekk av ein eller annen grunn veldig høg puls fryktelig fort. Snodig. Good night ppl!

Helg - endeleg er du her!

Åh, helg. Den herlege kjensla av å kunne slappe av og ikkje gjer noko! Det er så befriande og deilig.

For tiden skriver vi oppgave på skulen, så vi velger litt sjølv når vi vil møtes. I dag skulle vi ikkje møte før 11.00, så da greip eg og Ina muligheten til å ta en litt sein morgentrening - og GUD så deilig! Jogge en liten etappe for så å ta ei lett styrkeøkt - deilig. Og ikkje for å snakke om dusjen. "Regnskogdusj", sånn som er ei stor plate som vannet faller fra. 

Styggen!

Hei,

Nå sitter eg på kontoret med kvalme, forvirra sommerfugla i magen. Idag skal eg springe dimmetesten, 3000m, styggen, kall det kva du vil, eg vil ikkje springe den vertfall.
Eg har satt lave mål for meg sjølv. Dette er fordi eg ikkje vil bli skuffa over meg sjølv, eller tabbe meg ut.

Uansett! Etter eg har springe, har eg tatt fri resten av dagen. Det vil sei at seinast halv 11. Har eg tetthet, og plutselig er det berre 10 arbeidsdager igjen i Forsvaret.
Så rart! Å vere ferdig, er relativt trist. Eit heilt år er ferdig!

Ikkje at eg ser tungt på å begynne på studier. Eg gleda meg veldig til ny-året, studier og flytting!
.. Einaste er at eg føler eg har fått dårlig info frå skulen. Ikkje noko om kor eg skal møte, kva bøker eg må kjøpe osv. Det er velkomsten grunnen til at eg ikkje gleda meg så mykje, fordi det er planlagt.

Været her forrige helg. Nydelig!

Klapp på skuldra!

Eg har nådd enda ein milepæl. Tirsdag morgon var eg nemlig ute å jogga. På morgonen. Altså tidleg. Eg var førstemann som jogga akkurat den løypa i skogen det er eg 100 % sikker på. Det var nemlig spindelvev rundt heile løypa. Så eg såg sikkert ut som en galning der eg sprang rundt med veivande arma, for å unngå å få det i ansiktet.
Sjølv om eg jogga, måtte eg stoppe å ta bilete sidan det er så mykje fint ute på morgonen, når sola ikkje heilt har stått opp, insekta har så vidt vakna og fuglane så vidt har begynt å varme opp kvitringa si.

Fine lille fuglehuset

Sola strekker seg frem mellom trea

Dårlig kvalitet på telefonen min, men det er dis i åpningen der. 

Fine benker. Midt i skogen.

Vegar overalt.

Denne vegen betyr nesten ferdig!

Milepæl

I helga var det velkomsfest/dimmefest for dei nye/som reiser. Det var utrulig kjekt! Vors med billiard, god stemning og mykje liv, så en tur på byen der vi kom inn på VIP området på ein bar, og siden vi klarte det, var der resten av "natta".. Taxi heim og det var det. Einaste (ut over det vanlige) spennande den kvelden var at vi plutselig mangla folk. Vi skulle heim, og det var to (++) som mangla. Eg reiste heim, medan Anette leika at ho var maraton løpar. Maratonet "Brüssel på kryss og tvers".
Det var skikkelig kult å fø møtt dei nye, som var fantastiske på alle måtar. Ein annan ting som skjedde søndag, var å seie ha det. Altså, adjø for kanskje (?) godt!
I dag, er det tre veker til eg ikkje kjem til å få sjå Anette på daglig basis meir. Og det er trist.
Skjønnar ikkje folk som er i militæret og synes det å dimme er fantastisk. Eg gruar meg skikkelig til alle her, meg sjølv inkludert skal dimme.
Sjølvsagt er det ulike tenester vi bedriver, men er ikkje det ein kul opplevelse da? Eg synes det å bu tett sammen med andre du ellers ikkje ville ha budd med er ei super utfordring. Og da spessielt i rekrutten, der du bur i samme hus som 200 andre, går tett sammen med 20-40 (kjem ann på troppen) kvar dag og bur "opp på" 6-10 andre. Det er det kjekkaste eg har vore med på, og eg angra virkelig ikkje på at eg reiste til Madla. Eg har (meir eller mindre, satt litt på spissen) hatt det så fantastisk, og lært ein del om meg sjølv.

Forresten! Eg nådde ein milepæl i går! Eg reiste på joggetur, berre fordi eg hadde lyst, uten motiv eller falsk motivasjon. Det var ein merkeleg oppleving for meg. Så gangsperren eg har i dag, er hjerteleg velkommen!

Nabo-skogen eg vanlegvis spring i, Teveren Heide

Blod, svette og tårer.

Da er det endelig helg. Det har vore ei vanvittig lang veke. Krigens krav, testing av CS-gass, hardhausen, feltdag, mykje våpen og relativt lite søvn.
Troppen har blitt ein enda meir sammensveiset gjeng, og det er berre heilt fantastisk kor godt så forskjellige folk, kan gå så lett sammen.
Vi har fått dreisen på morgenvask, og permvask begynner og å sitte som en rutine. Bikkestrekken har ikkje vore kritisert heile veka, gulvet kommentert ein gong, og brettekantar berre så vidt. Eg er veldig stolt over rommet mitt. Alle står på, og gjer ein super jobb.
Krigens krav var ikkje så ille som eg hadde trudd. Eg såg jo for meg at det skulle vere, unnskyld utrykket, heilt jævlig, men det var ikkje så grusomt som eg hadde trudd. Sjølvsagt var det tungt, og eg kasta nesten opp når vi var ferdig, men det er liksom blitt "ok" å kaste opp fordi du er så sliten.
CS-gass, derimot. Der er det ingenting anna og seie enn "Aldri igjen". Det var heilt ærlig det verste eg har vore med på. Auga svei, det dryppa tårer, dei renn ikkje liksom. Nesa var blitt omgjort til Niagara fallet, og halsen kjendis ut som om det var gnikka full av jalapeno (iPad'n hakke sånn "nj" tegn) og hostemuskelen fekk seg ei real treningsøkt. Det var vanskelig å puste og det var utrulig ubehagelig. Huda kjentes ut som den var skikkelig solbrendt og noken sto med hårføner og varma opp huda. Dét svei, skal eg fortelle deg! Dagen etterpå, var bihulene mine så reine som dei aldri har vore og huda svei egentlig enda, men fuktighetskrem og en skikkelig vask gjorde susen.
Hardhauser er på ein måte krigens krav, berre styrke-delen, på ein måte. Det var tungt, men ikkje så veldig utmattende, meir slitsomt der og da.
Festdag, var en lang dag. Over 12 timer ute i en del minusgrader, mykje "i ro sitting" og lite og lære, på en måte. Var berre fire poster så. Det kjekkeste var kamuflasje og forflytning. Telt var også gøy, men primus, det var ein leksjon som var unødvendig lang og kjedelig.
Vi har også begynt å trene til skyttermerket. Neste veke skal vi på skytebanen onsdag og torsdag, og fredag er det HH-løpet. 8-9 kilometer lang løype, der vi skal springe samlet tropp og ha "god stemning" som befalte vårt seie titt og ofte.




Gjørmeløypa, på en fin sommerdag. Den har høyrt mange stygge ord..


To be continued...

I den spede begynnelse..

I kveld skal eg på Zumba. For dokke som ikkje veit kva det er, sjekk det ut her:


Det er meir eller mindre latina-aerobic, så det er fantastisk..!
Grugleda meg litt, siden det er første gangen min, og eg føler at alle som er der er super dyktige erfarne folk som aldri har gjordt noko anna enn å dansa Zumba... Veit det ikkje er sant, men fortsatt...

Wish me luck!